Achtbare Meester

Broeder Adrianus Geen categorie

Vanwaar deze aanhef?, want wat volgt is voor iedereen, maar het heeft alles te maken met een van de boeken die ik de afgelopen maand las : Ik vond weer twee titels van Monaldi & Sorti: De twijfel van Salaì en Het ei van Salaì.

Het eerste bek heeft als ondertitel: De onverbeterlijke leugenachtige genotzuchtige dief, over de onderzoeken van ser Leonardo de schilder zijn leeermeester en pleegvader, gekruid met een pikante novelle van Boccaccio em een brief van Machiavelli, die het geval briljant oplost..

Een mondvol voor een schuinsmarcheerder met ongekende kwaliteiten en geobsedeerd door  het bos hout voor andervrouws deur… Deze roman bestaat uit louter brieven van Leonardo’s pleegzoon aan een onbekende Meester (zijn opdrachtgever). Elk hoofdstuk (is elke brief) begint met: Grootmoedige en eerwaardige Meester, of: Eerwaardige en goeie Meester, of Geliefde Meester of Liefderijke Meester, of variaties op deze woorden, kortom een heel scala aan eerbetuigende titels, daar steekt ons “Achtbare Meester” wat kaal bij af., maar je achting moet je niet overdreven uiten, maar met waardigheid, Dus lijkt me voorlopig onze aanhef het beste. Naar u kunt altijd vrijblijvend nadenken over een verbetering.

De verscheidene aanheffen in het boek van Salaì zouden u kunnen helpen.

Het tweede boek over Salai (het ei) gaat, hoe kan het ook haast anders o.a. over de ontdekking van Amerika door Columbus of Verpucci..

Hebben deze boeken iets net VM te maken? Het laatste zeer zijdelings. Ik citeer: De stelling dat Columbus een tempelridder alsmede heimelijke zoon geweest zou zijn van  paus Innocentius VIII (1432-1492)…..vol duistere aanwijzingen: numerologische briefwisselingen…..zinspelingen op de vrijmetselarij, vage complotten,  enz.

Naar mijn mening zijn  deze boeken van Monaldi & Sorti minder goed dan de in eerdere columns aangehaalde werken: Imprimatur, Secretum en Veritas.  Deze drie delen zijn historish meer verantwoord dan de Salaì-boeken.

Tussendoor las ik: Beeldenstorm van Bill Napier. Het is een hedendaagse historische roman over een handelaar in antiquarische boeken en toch spannend.

Nog meer tussendoor,  terwijl mijn aandacht lag bij de discussie in VM over populisme, las ik De Populist van Hans Münstermann (Winnaar AKO-Literatuurprijs), interessant om te zien hoe we verlakt worden of ons laten verlakken, geen waarschuwingsroman, maar een feitenrelaas.

Ondertussen had ik in handen genomen: De kronieken van het geeschonden Protocol van Dave Duncan, maar na de eerste zin: “In de zomer van 2977 kwamen de Yllipo’s in het huis van Yewdark bijeen om een beleefdheidsbezoek te brengen aan De Gezusters. Zoals ze langer dan een eeuw hadden gedaan. Enz.”, ben ik gestopt en dacht ik lees niet verder. Maar indachtig mijn opvoeding: waar je aan begint, maak je ook af. Las ik verder en heb het ruim 130 pagina’s vol gehouden toen heb ik het bijltje (de leesbril) erbij neergegooid. Ik kon er geen touw meer aan vastknopen, zulke wartaal, (die zich Fantasy noemt).

Nu maar weer eens een echt (serieus) boek: De Joodse Messias van Arnon Grunberg.. De hoofdpersoon is een 17-jarige jongeman, als deze jongeman  zich, om er echt bij te horen laat besnijden door een oude jood die dacht dar hij het besnijden nog niet verleerd was. Lees en huiver. Het religieus aspect dat ik van dit boek verwacht had,  komt slechts sporadisch baar boven, het is meer een (homo-)erotische roman met een godsdienstige inslag.

Op het omslag stat een pelikaan, de Rozenkruisers onder u zullen dit symbool wel kunnen duiden, maar waarschijnlijk heeft het te maken met het kleine joodse meisje dat de messias verwacht in de gedaante van een pelikaan en dat zou best kunnen (die gedaante van de verlosser, want niemand weet waar, wanneer en als wat het zal komen).

Achtbare en Waarachtige Meester ik hoop u en met u vele anderen  op deze wijze naar behoren te hebben gediend, Anders hoor ik het wel.

Broeder Adrianus