Inwijding

Broeder Adrianus vrijmetselarij

Alle vrijmetselaren en niet alleen die dit lezen, zijn ooit ingewijd. Ik kom hier later op terug, maar eerst nog even over mijn column van vorige maand: “De geblokte vloer”. Niet iedereen zal het gemerkt hebben, maar er zat een kapitale spelfout in, er waren zelfs broeders die mij ervan verdachten dat ik deze fout expres  gemaakt had om hun en uw oplettendheid te testen en zo reacties –die wel eens uitblijven– uit te lokken. Niets is minder waar: ik ben gewoon een slechte speller. Ooit kreeg ik van een meisje (het geluk wil dat het niets tussen ons geworden is) mijn liefdesbrieven met rode inkt gecorrigeerd terug. Een ware klap in je gezicht! 

Nu ben ik op latere leeftijd Nederlands gaan studeren, maar spelling heeft nog steeds niet mijn prioriteit. Spelling is slechts het jasje van de taal, maar het gaat niet om het uiterlijk, maar om de inhoud, de boodschap die je over wil brengen. Zo ook met de geblokte vloer.

Als dit misverstand recht gezet is, ga ik verder met: “Inwijding”

Ieder van ons is ingewijd, daar hoef ik dus niet verder over uit te weiden. Ook dit werkjaar hebben we al weer diverse inwijdingen achter de rug en er volgen er nog meer.

Het is altijd weer het feest der herkenning! Telkens vallen je weer nieuwe dingen op. Iedere inwijding is voor mij weer begripsvermeerdering, ik kan er niet genoeg van krijgen, u ook niet –hoop ik–. Details zie je altijd (zeker met een blinddoek voor) over het hoofd, maar door de herhaling komen ze beter voor het licht.

En om dat licht gaat het: iedereen moet het licht zien, want we blijven in duisternis wandelen en wankelen, de fakkel, de toorts zijn wijzelf. We lichten elkaar bij, zo bereiken wij, soms al struikelend, ons doel: een betere wereld!

Ook ik begrijp dat dit nog niet absoluut is, maar een utopie. Maar Utopia bestaat echt: elke inwijding is een nieuw stukje land dat wij zeld realiseren.

Broeder Adrianus.