Altruïsme en Egoïsme

Broeder Adrianus Actualiteit

Het lijken twee tegengestelde grootheden, maar met het nevenschikkend voegwoord en geef ik de gelijkwaardigheid aan. Egoïsme is duidelijk: het gaat om het ego, om mij, bij het ik Altruïsme is het moeilijker: alter is  de ander, maar welke ander?

Het stikt in de wereld van de anderen en er is maar één ik. Bij egoïsme ben ik het middelpunt en doe ik alles wat mij goed dunkt en/of heel goed uitkomt, een vorm van zelfbevrediging, maar bij altruïsme doe ik wat de ander behaagt, hem of haar ten goede komt en als dat toevallig ook mij zeer aanspreekt,  sla ik twee vliegen in één klap.

Voorbeeld: storten op 555 is voor de ander, maar geeft mij een goed gevoel, alsof ik iets doe voor die ander, terwijl ik met dat geld slechts anderen in staat stel voor weer anderen goed te doen.

Staat er niet in het eerste Grote Licht geschreven: je moet de ander liefhebben, zoals je jezelf liefhebt! Je moet dus de ander net zo (on)baatzuchtig behandelen als je jezelf behandelt.

Is dus puur egoïsme mogelijk? Ja! Van mijn eventuele altruïstische daden vloeien de revenuën direct terug op mijn conto.

Is puur altruïsme mogelijk? Ja! Als je jezelf helemaal wegcijfert of zelfs ten koste van jezelf handelt, komt het echt op jou aan!

Maar hoe onbaatzuchtig zijn wij eigenlijk? Ergens verwachten we toch voordeel van onze goede daden, al is het maar een schouderklopje. Of een bemoedigend woord. En dat is toch o zo menselijk.

Moeten we daarom goede werken achterwege laten, zodat we ons er niet op kunnen laten voorstaan? Verlangen we een beloning voor onze daden? Doen wij daarom goed? Zouden we anders gestraft worden en zijn we daar bang voor?

Veel geloven gaan van dit principe uit: Goede werken doen en je daarmee een plaats in het hiernamaals verwerven.

Wat ben ik blij dat ik vrijmetselaar ben en op mijn – onvolkomen–  wijze mee mag werken aan een betere wereld, soms als egoïst en heel soms als altruïst.