Herinnering van mij (Maarten Luther)

Broeder Adrianus Actualiteit

Eindelijk na 62 jaar omzwerven op de aarde, breekt de 18e februari 1546 aan en mijn verschijnen voor de hemelpoort.

“Zo, ben je daar eindelijk, raddraaier.” Begroet Petrus me en hij vervolgt in één adem”… Grapje, maar je hebt wel wat teweeg gebracht daar beneden.”

“Kon ik anders? Laat je me door?” vraag ik gebiedend.

“Je lijkt me meer een gevalletje voor het vagevuur, maar daar geloof je niet meer in en ik heb ook geen aflaten van je ontvangen, hoewel die totaal waardeloos zouden zijn geweest. Kortom: kom binnen! En als je het op prijs stelt, kijken we meteen even in de toekomst en dan zien we dat over 471 jaar in 2017 de westerse wereld jouw 95 stellingen herdenkt, die dan 500 jaar geleden door jou op de kerkdeur van Wittenberg werden gespijkerd. Al eerder, 500 jaar na je geboorte word je ook herdacht met een speciale postzegel van 70 cent in Nederland.”

“De NCRV richt dan een tentoonstelling in de hal van de studio in. De directeur van de PTT reikt aldaar die postzegel uit aan professor Boendermaker (een kenner van jou en jouw werk), maar er ontstaat discussie over die zegel: het lijkt of jij een kerkscheuring teweeg hebt gebracht volgens de ene kant, de andere beweert dat je slechts de misstanden binnen de kerk aan de kaak wilde stellen en dat laatste geloven wij hierboven ook.”

“Dank Petrus, dat jullie mijn intenties goed begrepen hebben, uiteraard wilde ik niet breken met de kerk, maar paus Leo X heeft mij geëxcommuniceerd en in de ban gedaan, zodat ik een eigen kerk stichtte. Ik kon niet anders. Een mens kan nu eenmaal niet zonder de leiding van God.”

“Precies, de spijker op de kop en dan nu eerst een goed glas bier. Je zonden zijn je natuurlijk vergeven, dat doen we trouwens bij iedereen die enig berouw vertoont.”

“Ik wist het, niet de goede werken, noch de aflaten, maar het berouw is de sleutel tot de hemel.”

Tot zover. Er wachtte mij nog een heerlijke tijd. Deze stap beveel ik iedereen aan.