Eenheid in verscheidenheid

Broeder Adrianus Actualiteit

Gesteld: je wilt een tempel of kathedraal bouwen en je weet daarvoor zijn 50.000 stenen nodig. Je controleert je opslagterrein en je vindt daar: 10.000 rode bakstenen, 10.000 kinderhoofdjes, 10.000 kalkzandstenen, 10.000 basaltblokken en 10.000 gieltjes en nog eens 10.000 gasbetonblokken. Samen ruim de benodigde 50.000 stenen, maar hoe hiervan een tempel te bouwen? Je denkt na: de zwaarste stenen maar onderop als fundament, dus de basaltblokken, die passen -zeskantig als ze zijn- aardig in elkaar, je fundament ligt, maar hoe nu verder? De overige stenen proberen aan elkaar gelijk te maken? Nee, dat is onbegonnen werk. Nu hebben vrijmetselaren de neiging om net zo lang aan (ruwe) stenen te hakken tot ze in de bouw passen, maar misschien verdient het meer aanbeveling om te onderzoeken hoe en of de ruwe (=niet gelijkvormige) stenen toch inpasbaar zijn in hert geheel. Elke steen draagt zijn eigen steentje bij. De (on)mogelijkheden die de afzonderlijke stenen bieden zodanig waarderen dat ze de andere stenen ondersteunen en samen toch tot een geheel kunnen samensmelten. Iedere steen is op zijn eigen manier bruikbaar, soms is maar een kleine –mauwelijks merkbare- ingreep (aanpassing) nodig.

Ik zie de gehele mensheid, ongeacht ras, type, kleur, geslacht of voorkeur (op welk gebied dan ook) in zijn totaliteit als geschikt om een al dan niet zichtbare, tempel te bouwen.

De verscheidenheid aan bouwstenen maakt de wereld juist mooier.

Bouwstenen zijn op vele manieren te gebruiken: platliggend, staand of op hun kant. Kijk naar de diverse mogelijkheden die iedere steen heeft: Uit de verscheidenheid is een prachtig geheel te maken zonder al te rigoureus te werk te gaan.

Zie de mogelijkheden en vergeef me de metafora die ik gebruikte, die waren voor mijn lezerspubliek (u) niet nodig.

De bouwvakvakantie is voorbij, het werk ligt op ons te wachten. Ik wens u een goed bouwjaar!

Broeder Adrianus